Michał Zdunik
01/10/2018

Michał Zdunik – reżyser konkursowego słuchowiska „Gate 0” .

(ur. 1990), dramatopisarz, reżyser, eseista, kompozytor muzyki teatralnej. Ukończył filologię polską na na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie jest teraz doktorantem (Instytut Literatury Polskiej). Studiuje także reżyserię na Akademii Teatralnej im. A.  Zelwerowicza w Warszawie.

Jest autorem dramatów – to m.in: Lalki (2010, publikacja w „Dialogu” 7-8/2010, prapremiera w Teatrze Witkacego w Zakopanem), przełożonego, wydanego i zrealizowanego we Francji (Lalki/Les poupéss Universitaires du Mirail, przekład: Kinga Joucaviel), Origami (2011, inspirowana Oziminą Wacłąwa Berenta, prapremiera: XII Dni Dramaturgi,  Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, reż. T.  Węgorzewski) i Aż do samego końca (prapremiera w Teatrze Polskiego Radia, PR I, reż. Julia Mark). Jego ostatnia sztuka to szczegółowa teoria życia i umierania (publikacja „Dialogu”, 5/2018), napisana w ramach Stypendium Artystycznego m.st. Warszawy na rok 2017. Tekst znalazł się w półfinale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (2018).

Reżyseruje spektakle dramatyczne (przedstawienia zrealizowane na podstawie dzieł T. Różewicza w OPT Gardzienice: Matka odchodzi, 2015, Świadkowie albo nasza mała stabilizacja, 2016), słuchowiska (2017, Gate 0 na podstawie własnego tekstu, Teatr Polskiego Radia, PR III, 2018, szczegółowa teoria życia i umierania, PR I), opery (2017, Francesco Cavalli, Il Giasone, TCN – AT Warszawa) oraz koncerty (Dobranoc na podstawie własnego scenariusza, Festiwal Gorzkie Żale – Nowe Epifanie, 2016). Obecnie pracuje nad filmową inscenizacją dramatu Pradziady Wojciecha Kuczoka, realizowaną w ramach cyklu „Teatroteka”.

Komponuje muzykę do spektakli dramatycznych i słuchowisk,  jest także autorem opracowań muzycznych.

Jest eseistą i krytykiem kulturalnym, pisze o literaturze, muzyce, filmie i teatrze. Swoje teksty publikował m.in w „Dwutygodniku”, „Ruchu Muzycznym” i „Teatrze”, a także w programach operowych i festiwalowych oraz katalogach wystaw. Jego teksty naukowe były umieszczane w periodykach literaturoznawczych i kulturoznawczych oraz tomach zbiorowych.

W 2017 roku opublikował monografię Teoria polskiego dramatu postsakralnego na przykładzie twórczości Stanisława Wyspiańskiego i Tadeusza Różewicza (Wydawnictwo: Wydział Polonistyki UW).

Był stypendystą Ministra Edukacji Narodowej (2007) i Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci (2008/09) oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2012/13), a także Rektora Uniwersytetu Warszawskiego. 

Kategoria: Reżyserzy konkursowych słuchowisk radiowych

Zobacz również: